




Τελευταίο άρθρο για το -σωτήριο έτος- 2010 από μένα και αποφάσισα επιτέλους να είναι manager-ικό..
Ας μην φλυαρώ, όμως..Είναι φορές, λοιπόν, που πιάνω τους γονείς μου, την κοπέλα μου, τους φίλους μου να με ρωτάνε τι το ενδιαφέρον έχει το Football Manager..Άντε να εξηγήσεις..Τι να πρωτοπείς??Το ότι είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου, ότι δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς το manager, ότι είναι τρόπος ζωής??

Tο αγαπάμε όλοι, το περιμένουμε όλοι, μας ξενερώνει που θα είναι Δευτέρα, όμως θα το δούμε με κάθε τίμημα..
Το ταίρι μας θα πει «Μα καλά, μέχρι και Δευτέρα βλέπεις μπάλα?»..Άντε να εξηγείς, τώρα..
Η μάνα των μαθητών θα αρχίσει τα «Πήγαινε για ύπνο..Έχεις σχολείο αύριο..»
Συγνώμη κιόλας, αλλά εγώ σε κάτι τέτοια απαντάω με καντήλια..Το ίδιο και εσείς, προφανώς..
Ας αφήσουμε τα λόγια, όμως και ας πάμε στο ζουμί..

Εγκαινιάζουμε τη στήλη μας με κάτι, αμιγώς, ποδοσφαιρικό και όχι “μανατζερικό “(θα ακολουθήσουν και τέτοια..)
Ξεκινάω, λοιπόν, με ένα αφιέρωμα στον Εργοτέλη..Ναι κύριοι, στον Εργοτέλη..
Θαυμάζω τη συγκεκριμένη ομάδα και τη διοίκηση της, διότι:
Και όλα αυτά, χωρίς κόσμο..Σε ένα γήπεδο 26 χιλιάδων θέσεων, σπάνια θα πηγαίνουν πάνω από 1000 νοματαίοι..
Ας τα αναλύσουμε, όμως όλα: