Αρχική Άρθρα/Στήλες Μόνιμες Στήλες Πράσινη Κάρτα Η απάτη της οικονομικής κρίσης

Η απάτη της οικονομικής κρίσης

E-mail Εκτύπωση PDF

Ξεκινάω να γράψω το συγκεκριμένο άρθρο, έχοντας μόνο σκόρπιες σκέψεις και ιδέες και χωρίς κανέναν προγραμματισμό. Ξέρω ότι οι αναφορές σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο δεν επιτρέπονται στην ιστοσελίδα μας για συγκεκριμένους λόγους, αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι τις μέρες αυτές είναι αναγκαίο να γίνουν μερικές εξαιρέσεις. Εξ άλλου είχαμε πει εξ αρχής ότι  σε αυτήν εδώ την στήλη θα σχολιάζουμε πέρα από αθλητικό περιεχόμενο και οτιδήποτε άλλο είναι στην επικαιρότητα και καθημερινότητα μας. Και κακά τα ψέματα, τη συγκεκριμένη εποχή τους πολίτες αυτής της χώρας, τους ενδιαφέρει (θέλω να πιστεύω) περισσότερο απ όλα τα άλλα, η οικονομική – κοινωνική και πολιτική κατάσταση του τόπου.

Στόχος  του σημερινού, ιδιαίτερου άρθρου της «Πράσινης κάρτας», είναι να εκφράσω μερικές προσωπικές απόψεις για το τεράστιο πρόβλημα που εδώ και καιρό καταδυναστεύει την χώρα μου και τους συμπολίτες μου. Δεν θέλω να το παίξω ούτε παντογνώστης, ούτε κριτής των πάντων. Έχω κάνει σαν ενεργός πολίτης αυτής της χώρας και εγώ τα λάθη μου (όσοι είναι καλοί φίλοι γνωρίζουν),αλλά τα λάθη σε κάνουν να διορθώνεσαι και να σκέφτεσαι και περισσότερο και πιο έξυπνα. Και σε συνδυασμό με τις όποιες γνώσεις έχω αποκτήσει στο πανεπιστήμιο μου, μιας και οι σπουδές μου άπτονται των οικονομικών θεμάτων, πιστεύω ότι είμαι σε θέση να αναλύσω και να σχολιάσω 2-3 πράγματα.

Το πρόβλημα  της οικονομικής κρίσης έχει 3 συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Πρώτον, δεν είναι καινούριο, καθώς έχει παρουσιαστεί πολλές φορές και στο παρελθόν. Δεύτερον, δεν είναι μόνο Ελληνικό ή μόνο Ευρωπαϊκό. Αυτή τη στιγμή παρουσιάζεται σε σχεδόν όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης , σε διαφορετική μορφή και έκταση φυσικά. Και τέλος δεν είναι μόνο οικονομικής φύσεως. Είναι κυρίως κοινωνικής και πολιτικής καθώς από την νοοτροπία της κοινωνίας και τις πολιτικές αποφάσεις δημιουργήθηκε και γιγαντώθηκε.

Αυτή τη στιγμή, όταν μιλάμε για οικονομική κρίση στην Ελλάδα, αναφερόμαστε σε κρίση ελλειμμάτων και κρίση χρέους. Τι σημαίνει αυτό ? Έλλειμμα είναι η αρνητική διαφορά στα γενικά έσοδα του κράτους μείον τα γενικά έξοδα του κράτους. Και χρέος είναι οι συσσωρευμένες οικονομικές υποχρεώσεις που έχει η χώρα και δεν μπορεί να τις ικανοποιήσει άμεσα. Το πρόβλημα όμως έγκειται στο μέγεθος των ελλειμμάτων και του χρέους. Η χώρα αυτή τη στιγμή βγάζει έσοδα κατά 10 % λιγότερα απ’ ότι τα έξοδα της, που αυτό μεταφράζεται σε πολλά δισεκατομμύρια ευρώ. Και έχει φτάσει στο σημείο να χρωστάει συνολικά 350 και πλέον δις ευρώ που σημαίνει 150% του ΑΕΠ της. ΑΕΠ είναι το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, ο συνολικός χρηματικός πλούτος δηλαδή που παράγεται από τους παραγωγικούς συντελεστές της χώρας.

Τα παραπάνω στοιχεία, για όσους μπορούν να τα συνειδητοποιήσουν, είναι τρομακτικά και εγείρουν ένα σημαντικότατο ερώτημα. Πως φτάσαμε και εμείς, αλλά και όλες οι άλλες χώρες με τα σημαντικά οικονομικά προβλήματα ως εδώ ? Η απάντηση μπορεί να είναι και πολύ εξειδικευμένη (συγκεκριμένες πολιτικές αποφάσεις, συγκυρίες οικονομικού περιεχομένου, κλπ), αλλά μπορεί να περιοριστεί σε μία μόνο πρόταση. Την ευθύνη την έχει το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Αυτό το λεγόμενο «σύστημα» , είναι ο τρόπος που σχεδιάζονται και λειτουργούν σχεδόν όλες οι παγκόσμιες οικονομίες. Τα χαρακτηριστικά του συστήματος αυτού, όταν πρωτοξεκίνησε ήταν συγκεκριμένα. Όλοι θα έχουν την ευκαιρία να παράγουν πλούτο, χωρίς πολλούς ή και καθόλου περιορισμούς, όλοι θα μπορούσαν να αποκτήσουν ή να δημιουργήσουν τα δικά τους μέσα παραγωγής και το κράτος θα έπαιρνε ένα μέρος αυτού του πλούτου ως αντάλλαγμα για το συνολικό πλαίσιο που παρέχει στους ιδιώτες, ώστε να δημιουργήσουν αυτόν τον πλούτο,

Και ενώ αυτά τα χαρακτηριστικά, εξ’ αρχής φαίνονταν λογικά και σωστά στην μεγάλη πλειοψηφία, ο σχεδιασμός με το πέρασμα των ετών κάπου στράβωσε. Δεδομένου ότι δεν ήταν δυνατόν όλοι οι πολίτες να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες για δημιουργία πλούτου, λόγω διάφορων συνθηκών, άρχισαν να δημιουργούνται μεγάλες αποκλίσεις και εν τέλη κοινωνικο-οικονομικές τάξεις. Η τάξη των πλουσίων, η μεσαία τάξη και η λαϊκή τάξη με τους φτωχότερους ανθρώπους. Δεδομένου επίσης ότι και τα κράτη δεν είχαν τις ίδιες παραγωγικές δυνατότητες (καθώς άλλα είχαν μεγάλο ορυκτό πλούτο, ή δυνατότητες βιομηχανικής ανάπτυξης, ενώ άλλα όχι), άρχισαν να δημιουργούνται διαφορές και ανάμεσα στα κράτη. Οι διαφορές αυτές, όσο το οικονομικό σύστημα εξαπλωνόταν, τόσο και πιο πολύ μεγάλωναν. Και εκεί άρχισε η ρίζα του κακού.

Οι πολίτες και τα κράτη με τις περιορισμένες δυνατότητες, δεν ήταν δυνατόν να παράγουν μόνα τους τα αγαθά που τους ήταν απαραίτητα. Οπότε πάντα στρέφονταν στην λύση του εμπορίου. Αυτομάτως λοιπόν στρέφονταν στις πιο ισχυρές χώρες. Οι χώρες αυτές όμως, δεδομένης της οικονομικής τους ανάπτυξης , είχαν όλο και πιο ανεβασμένες τιμές. Σιγά σιγά , άρχισαν να δημιουργούνται τα πρώτα μεγάλα χρέη. Η λύση σ’ αυτό το πρόβλημα, βρέθηκε με την νοοτροπία του δανεισμού. Οι πιο ισχυροί δάνειζαν στους πιο ανίσχυρους για να καλύψουν οι δεύτεροι τις ανάγκες τους. Και εκεί ήταν που τελείωσαν όλα. Καθώς ο δανεισμός, ήταν το πιο έξυπνο κόλπο των οικονομικά ισχυρών , μιας και σε καμία περίπτωση δεν ευνοεί τους ανίσχυρους.

Σκεφτείτε μία χώρα που ψάχνει χρήμα για να αγοράσει φρούτα, ώστε να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού της. Εφόσον δεν παράγει αρκετό πλούτο μόνη της θα στραφεί στην Αμερική ας πούμε για να δανειστεί. Η Αμερική θα της δανείσει ένα μεγάλο ποσό, με ένα όμως μεγάλο επιτόκιο. Η χώρα αυτή, με τα λεφτά που πήρε, θα στραφεί στην αγορά φρούτων. Ελάτε όμως που ένα μεγάλο μέρος της αγοράς φρούτων, είναι Αμερικάνικο. Αυτόματα λοιπόν, ένα σημαντικό ποσό από τα δανεισμένα χρήματα, γυρνάει στην Αμερικάνικη οικονομία, με το χρέος όμως της φτωχότερης χώρας να παραμένει. Αν σκεφτούμε  ότι υπάρχουν στον πλανήτη 5-6 μεγάλες χώρες που παράγουν σχεδόν τα πάντα, θα καταλάβετε ότι έφτασε η παγκόσμια οικονομία στο σημείο, να δανείζουν τεράστιες ποσότητες οι χώρες αυτές στις μικρότερες, ούτως ώστε και την δική τους οικονομική αγορά να συνεχίσουν να τροφοδοτούν (καθώς όπως είπαμε, τα χρήματα αυτά επέστρεφαν στον Αμερικανό παραγωγό, ο οποίος μετά θα αγόραζε κάτι άλλο από την Αμερικάνικη αγορά κλπ) και να φορτώνουν όλες τις άλλες χώρες με υπέρογκα χρέη προς αυτές.

Το όλο λοιπόν κόλπο του δανεισμού, που λειτουργούσε εξ’ ίσου καλά και αποδοτικά και σε απλούς πολίτες, συνέχισε δυναμικά. Βλέποντας οι ισχυροί τα τεράστια κέρδη που αποκόμιζαν με αυτό το κόλπο, συνέχιζαν να δανείζουν με απίστευτους ρυθμούς. Και όταν τα αποθέματα ρευστού χρήματος άρχισαν να λιγοστεύουν, βρέθηκε η λύση του πλαστικού χρήματος. Χαρτιά και κάρτες δηλαδή που αντιπροσώπευαν συγκεκριμένα ποσά. Και ο δανεισμός συνεχιζόταν. Παράλληλα μπήκαν στο κόλπο κι άλλοι μηχανισμοί, όπως η τηλεόραση και τα γενικότερα μέσα ενημέρωσης που με την καλοστημένη τους προπαγάνδα, έσπρωχναν τους αδύναμους σε αυτή τη λύση και σε επίπεδο χωρών και σε επίπεδο πολιτών.

Σε επίπεδο χωρών έγινε κυρίως στις εξοπλιστικές δαπάνες

-Η γειτονική σου χώρα σε απειλεί. Πρέπει να προετοιμαστείς και να προστατευτείς. Πάρε κάνα αεροπλανάκι από τα καινούρια μας. Τι, δεν έχεις λεφτά ? Θα σου δανείσουμε εμείς !

Και σε επίπεδο πολιτών, με την εξάπλωση της καταναλωτικής μανίας

-Πώς θα ρίξεις το ξανθό γκομενάκι , αν είσαι 20 ετών ήδη και δεν έχεις ένα καλό δικό σου αυτοκίνητο ? Πες στους γονείς σου να σου πάρουν ένα..Τι, δεν έχουν λεφτά ? Θα τους δανείσουμε εμείς !

Το τελικό αποτέλεσμα λοιπόν, ήταν να φτάσουμε στο σημείο που ένα απίστευτα μικρό ποσοστό ανθρώπων στην παγκόσμια οικονομική κοινότητα, να κατέχει τόσο πλούτο που να μπορεί να αγοράζει και να ασκεί επιρροή σε χώρες ολόκληρες, μιας και το χρήμα είναι δύναμη. Εξ’ άλλου γι αυτούς τους ανθρώπους δεν υπήρχε περίπτωση χασούρας. Αφού και σε μία πιθανή κατάσταση στην οποία ένας δανειζόμενος δεν μπορούσε τελικά να ξεπληρώσει το χρέος του, θα του έπαιρναν προσωπικές περιουσίες που είχαν μπει ως εγγύηση-ενέχυρο και με την πώληση τους θα κάλυπταν την προσωρινή ζημιά.

Όμως σε κάθε τι υπάρχει και ένα όριο. Το ίδιο συμβαίνει και με την παγκόσμια οικονομία. Η συνεχής εξάπλωση του δανεισμού και του πλαστικού χρήματος (όπως σωστά ακούγεται πλέον, ένα μεγάλο μέρος του παγκόσμιου χρήματος σήμερα, δεν βρίσκεται πουθενά, παρά μόνο στους υπολογιστές τραπεζών), η ασταμάτητη κερδοσκοπική νοοτροπία των ισχυρών και τα ελλιπή ως ανύπαρκτα κρατικά μέσα προστασίας των αδυνάτων, έφεραν τριγμούς στις βάσεις της παγκόσμιας οικονομίας. Η οικονομία εξελίχτηκε σε μία εμπορική σχέση διπλής ροής. Οι ισχυροί έδιναν χρήμα στους αδύνατους και οι αδύνατοι στους ισχυρούς. Τα φαινόμενα συσσώρευσης πλούτου και κερδοσκοπίας όμως από την μία άκρη, εμπόδιζαν την ανάπτυξη της άλλης. Η μία άκρη λοιπόν συγκέντρωσε απίστευτο πλούτο, ενώ η άλλη απίστευτα χρέη. Η ροή χρήματος έσπασε. Παράλληλα η τεράστια εξάπλωση των ισχυρών σε διάφορες οικονομίες του πλανήτη χάλασε τις ισορροπίες οικονομικής ανάπτυξης. Αμέτρητες μικρότερες χώρες, στήριξαν την οικονομία τους σε ξένα κεφάλαια. Όταν λοιπόν για διάφορους λόγους οι οικονομίες των χωρών αυτών άρχισαν να αντιμετωπίζουν προβλήματα στη δομή τους επήλθε ο φαύλος κύκλος της οικονομικής κρίσης και κατάρρευσης.

Ο φαύλος κύκλος αυτός λειτουργεί ως εξής. Τα προβλήματα στη δομή μιας οικονομίας, δημιουργούν αυτόματα έλλειψη εμπιστοσύνης. Η έλλειψη εμπιστοσύνης, προκαλεί πτώση της αξίας του εγχώριου νομίσματος, αύξηση των επιτοκίων και κάμψη της οικονομίας. Τα παραπάνω οδηγούν σε οικονομική στενότητα και σημαντικά προβλήματα στις τράπεζες, τις εταιρείες και τα νοικοκυριά , τα οποία προβλήματα αυτά οδηγούν με την σειρά τους σε ακόμη μεγαλύτερη έλλειψη εμπιστοσύνης ! Οι οικονομίες αυτές άρχισαν να καταρρέουν και οι ξένοι απέσυραν τα κεφάλαια τους, δίνοντας το τελειωτικό χτύπημα.

Ταυτόχρονα όμως, επαγγελματίες κερδοσκόποι επενδυτές, βρήκαν ευκαιρία στα προβλήματα αυτά των εκάστοτε χωρών, για να πολλαπλασιάσουν τα κέρδη και τις περιουσίες τους. Χρησιμοποιώντας οικονομικούς μηχανισμούς όπως τα cds και τα hedge funds , επί της ουσίας ποντάρουν στην πτώχευση των κρατών αυτών. Και με την τεράστια δύναμη που κατέχουν και σε οικονομικό και σε πολιτικό επίπεδο, όχι απλά ποντάρουν, αλλά επηρεάζουν πρόσωπα και καταστάσεις για να επιτύχουν τον τελικό σκοπό τους, αδιαφορώντας για τα αποτελέσματα των πράξεων τους στους πολίτες των κρατών αυτών. Σε αυτή την κατάσταση βρίσκεται τα τελευταία χρόνια και το Ελληνικό κράτος.

Η οικονομία της Ελλάδος, αν και είχε δυνατότητες, ποτέ δεν κατάφερε να είναι αυτάρκης ως προς την παραγωγικότητα της. Ποτέ δηλαδή δεν αναπτύξαμε βιομηχανία ή βαριά παραγωγή που θα έδινε μεγάλες ποσότητες πλούτου στη χώρα. Ο μόνος τομέας που δόθηκε βάση, ήταν αυτός του τουρισμού που απέδωσε και μεγάλα κέρδη στο κράτος. Από την περίοδο της μεταπολίτευσης και μετά, η χώρα άρχισε να αποκτά τεράστια προβλήματα νοοτροπίας και διαχείρισης. Και όλα αυτά παρουσιάζονταν σε μεγάλο βαθμό στις εκάστοτε πολιτικές εξουσίες. Η νοοτροπία μας λοιπόν ήταν αυτή της αλόγιστης σπατάλης και κατανάλωσης, του χαιδέματος αφτιών, του ρουσφετιού , της ανοργανωσιάς και φυσικά του κλεψίματος. Ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν μπήκαν οργανωμένες, λογικές και σωστές βάσεις οικονομικής λειτουργίας, γιατί αυτό απαιτούσε δουλειά, σύστημα, κόπο και ρήξη με συμφέροντα για να επιτευχθεί.

Η Ελλάδα λοιπόν, χωρίς αυτονομία και δικές της δυνάμεις παραγωγής, έμεινε πίσω στο παιχνίδι της οικονομικής ανάπτυξης και στράφηκε στον δανεισμό. Οι μεγάλες δυνάμεις φυσικά και ανταποκρίθηκαν. Σιγά σιγά, ολοένα και περισσότερα ξένα κεφάλαια δανείζονταν στη χώρα μας, αυξάνοντας το χρέος. Ποτέ όμως  αυτά τα κεφάλαια δεν αξιοποιήθηκαν παραγωγικά και συστηματικά. Σε συνδυασμό με την απληστία και ληστρική πολιτική σκανδάλων του πολιτικού συστήματος, τα λεφτά αυτά επί της ουσίας ρίχνοντας σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο. Το χρέος όμως όλο και αυξανόταν. Παράλληλα και εμείς σαν πολίτες και οι εξουσίες που εκλέγαμε, ρίχναμε τα κακώς κείμενα κάτω απ το χαλάκι και συνεχίζαμε την πορεία μας, ξέροντας φυσικά ότι κάνουμε εγκληματικό λάθος, αλλά μην έχοντας τη δύναμη να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Και φυσικά η μέρα της κρίσης ήρθε.

Το χρέος της χώρας γιγαντώθηκε τόσο πολύ, που πλέον ήταν αδύνατο να κρυφτεί. Παράλληλα όμως είχε επέλθει τόση σαπίλα και ανοργανωσιά στο ελληνικό κράτος που δεν είχαμε πια τις δυνατότητες να αντιμετωπίσουμε το χρέος. Ήταν σαν να γνωρίζαμε ότι έχουμε ένα τέρας έξω απ το σπίτι μας και εμείς να φοβόμασταν τόσο καιρό να το αντιμετωπίσουμε, που όταν αυτό τελικά μας επιτέθηκε τα όποια όπλα είχαμε να είχαν πια σκουριάσει. Η λύση που αποφασίστηκε για να αποφευχθεί η χρεωκοπία του κράτους (που όντως θα αποτελούσε καταστροφικό ενδεχόμενο), ήταν για άλλη μια φορά η λύση του δανεισμού. Χρεωνόμαστε δηλαδή σήμερα, για να αντιμετωπίσουμε χρέη του χθες. Ο ορισμός του οξύμωρου !

Δυστυχώς όμως για την χώρα μας, το παιχνίδι του δανεισμού, έχει αλλάξει κανόνες. Δεδομένου ότι όλη η υφήλιος αντιμετωπίζει ένα είδος οικονομικής κρίσης (ακόμη και οι ισχυρότερες χώρες), οι δανειστές που ακόμη τους συμφέρει να δανείζουν, όχι απλά έχουν αυστηροποιήσει τους όρους αποπληρωμής, αλλά έβαλαν νέους στόχους στο τραπέζι. Πλέον δεν δανείζουν μόνο για να πάρουν τα χρήματα τους πίσω με ένα ποσό κέρδους, αλλά δανείζουν με εγκληματικό τρόπο, για να αποκτήσουν δύναμη και εξουσία στο ίδιο το δανειζόμενο κράτος. Αυτό συμβαίνει και με το Ελληνικό κράτος. Το ΔΝΤ και οι μηχανισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δανείζουν τη χώρα μας σε αυτή την δύσκολη συγκυρία για 2 λόγους και όχι από «καλή καρδιά». Οι λόγοι είναι οι εξής :

-          Να μην πτωχεύσει η Ελλάδα, γιατί αυτόματα θα χαθούν τεράστια χρηματικά ποσά από Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες που έχουν αναλάβει ένα μεγάλο μέρος του Ελληνικού χρέους

-          Να αποκτήσουν έλεγχο και εξουσία στους πολιτικούς και κοινωνικούς μηχανισμούς του κράτους

Ο τρόπος για να επιτύχουν τον πρώτο τους σκοπό, είναι ο δανεισμός ενός τεράστιου ποσού που δόθηκε στην Ελλάδα ήδη. Ο τρόπος για τον δεύτερο σκοπό όμως, είναι τα λεγόμενα «μέτρα» που ΔΝΤ-ΕΕ αναγκάζουν την χώρα μας να πάρει. Πολλοί λένε ότι τα μέτρα αυτά είναι αναγκαία και αποτελούν τη μόνη λύση για την έξοδο της χώρας μας από την κρίση. Μεγάλο ψέμα ! Σίγουρα ένα μέρος αυτών ήταν απαραίτητο, αλλά το συνολικό πακέτο όχι απλά δεν βοηθάει την καταπολέμηση του προβλήματος, αλλά αντίθετα το επιτείνει. Είπαμε άλλωστε και πριν ότι το οικονομικό πρόβλημα, προέκυψε ως πρόβλημα ροής χρήματος ανάμεσα στους οικονομικά ισχυρούς και ανίσχυρους. Με την συνεχή επιβολή φόρων, με τις περικοπές και τις μηδενικές αυξήσεις μισθών, όχι απλά δεν βοηθάς, αλλά μειώνεις τα χρήματα των ανίσχυρων και άρα μεγεθύνεις το πρόβλημα ροής.

Το παραμύθι της «μοναδικής λύσης», έρχεται την ώρα που όλο και περισσότερα προκλητικά στοιχεία έρχονται στην επιφάνεια. Την στιγμή λοιπόν που τα χρήματα της λαϊκής βάσης, περικόπτονται όλο και περισσότερο με την πρόφαση του αναγκαίου κακού, υπάρχουν 5-10 οικογένειες στην χώρα με περιουσίες πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ η κάθε μία. Παράλληλα οι Ελληνικές τραπεζικές καταθέσεις, ΜΟΝΟ στις τράπεζες τις Ελβετίας, έχουν φτάσει το μυθικό ποσό των εξακοσίων δισεκατομμυρίων ευρώ (600.000.000.000 E), ποσό που από μόνο του μπορεί να υπερκαλύψει σχεδόν 2 φορές το δημοσιονομικό χρέος της χώρας. Θα αναρωτηθείτε τώρα, γιατί δεν επιτάσσει το ελληνικό κράτος ένα μέρος των χρημάτων αυτών, δεδομένου του ότι όλοι γνωρίζουμε ότι σημαντικό ποσοστό αυτών δημιουργήθηκε με πλάγιο-παράνομο τρόπο. Η απάντηση έρχεται από τους «νόμους» του απάνθρωπου οικονομικού συστήματος, που θεωρεί άδικο να μπαίνει άμεσα χέρι στην περιουσία ιδιωτών (ασχέτως αν μέσω των αμέτρητων φόρων, μπαίνει με ανάλγητο τρόπο χέρι στις περιουσίες των φτωχότερων). Παράλληλα είναι «λάθος» για το ίδιο το οικονομικό σύστημα, να περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό οι περιουσίες των εύπορων ιδιωτών, καθώς αυτό θα τους αποθάρρυνε από το να επενδύσουν τα χρήματα τους στην οικονομική αγορά, χρήματα τα οποία θα οδηγούσαν σε οικονομική ανάπτυξη.

Φτάνουμε λοιπόν στο συμπέρασμα ότι η ανελέητη επίθεση στις προσωπικές περιουσίες  των μεσαίων και χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων, δεν είναι η μοναδική λύση, αλλά η μοναδική αρεστή επιλογή στα λόμπι των οικονομικά και κοινωνικά ισχυρών κρατών και ιδιωτών, με μόνο σκοπό να επιτύχουν κοινωνική εξαθλίωση. Αυτή άλλωστε είναι και η απάτη της οικονομικής κρίσης που προήλθε από αδιέξοδες αποφάσεις και σχεδιασμούς και προκαλεί μονόδρομους στην πορεία των κρατών. Η λύση λοιπόν δεν είναι η αλλαγή κάποιου μέρους του συστήματος, αλλά η ριζική αλλαγή του ίδιου του συστήματος.

ΥΓ : Τα παραπάνω αποτελούν προσωπικές σκέψεις και απόψεις. Κάθε εποικοδομητικό σχόλιο, είναι δεκτό. Οποιαδήποτε όμως αντίδραση θα περιέχει ανούσιες αντιπαραθέσεις, πολιτική μιζέρια και μανούρα όμως, είτε εδώ είτε στο φόρουμ, θα διαγράφεται αυτόματα και θα τιμωρείται.



Τελευταία Ενημέρωση ( Παρασκευή, 27 Μάιος 2011 16:12 )  

Μόνο τα εγγεγραμμένα μέλη μπορούν να σχολιάσουν!
Είσοδος | Νέα εγγραφή




Facebook FanPage

Newsletter

Forum Latest Activity

Downloads & Comments

Σχόλια


Δημοφιλή

Ψηφοφορία...

Σας ικανοποίησε η μετάφραση στα ελληνικά;