Football Manager GR | FM 2012 - ένα παιχνίδι, μία κοινότητα...

-«Λοιπόν, πέρνα από δω κατά τις 6, να αράξουμε και να παίξουμε και λίγο FM” . Έτσι τελείωσε ο διάλογος μου με τον Παναγιώτη πριν από λίγες μέρες. Με το που το ρολόι στο κινητό μου έδειχνε 6, εγώ χτύπαγα το κουδούνι της πολυκατοικίας του. Ανέβηκα πάνω και αντί να τον δω να με περιμένει στην είσοδο όπως με έχει συνηθίσει, είδα την πόρτα ανοιχτή και από μέσα φωνές και κακό. Μπήκα και τον πλησίασα και τα αυτιά μου ήδη είχαν αρχίσει να πονάνε απ’ τις κραυγές του.

-«Τι έγινε ρε Παναγιώτη ? »

-« Τι να γίνει..Ξεκίνησα new game και αυτός ο μ@λ^κας που έχω βάλει να παίζει inside forward, σέρνεται»

-«Ποια ομάδα έχεις ρε ? »

-«Δόξα Κρανούλας»

-«Και πως λένε τον παίχτη ? »

-«Αμπαλόπουλο»

-«Κατάλαβα…»

Ο φίλος μου ο Παναγιώτης είχε πέσει στην παγίδα που πέφτουν οι περισσότεροι, όταν χρησιμοποιούν το create tactic σε μία μικρής δυναμικότητας ομάδα. Ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή όμως και ας ξεκινήσουμε με μια μικρή ανάλυση του inside forward.

Στις προηγούμενες δεκαετίες, όταν και μεσουρανούσε το 4-4-2, ο πιο απαιτητικός ρόλος στο γήπεδο ήταν αυτός του δεύτερου επιθετικού. Επρόκειτο κατά κύριο λόγο για έναν ευέλικτο και τεχνίτη ποδοσφαιριστή, ο οποίος  είχε ελευθερία κινήσεων και έψαχνε συνεχώς για χώρους για να φτιάξει παιχνίδι, έχοντας όμως ως βασικό του μέλημα να επιτεθεί. Στις σύγχρονες εποχές, με τις περισσότερες ομάδες να χρησιμοποιούν πλέον έναν επιθετικό, ο ρόλος αυτός έχει μετασχηματιστεί στον ρόλο του inside forward. Ο παίχτης αυτός παίζει είτε στα πλάγια (κατά κύριο λόγο πλέον), είτε στον άξονα, συμμετέχει στην ανάπτυξη του παιχνιδιού, αλλά έχει πάντα στο μυαλό του να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που θα του δοθούν για να κάνει κρυφή κίνηση μέσα στην περιοχή με στόχο να δημιουργήσει ρήγματα ή και να σκοράρει. Πολλές κορυφαίες ομάδες σήμερα χρησιμοποιούν ποδοσφαιριστές σε αυτόν τον ρόλο, με πρώτη και καλύτερη την Μπαρτσελόνα των τελευταίων ετών η οποία στο πρόσωπο του Μέσι έχει βρεί τον ορισμό του ολοκληρωμένου και αποτελεσματικού inside forward.

Στον μαγικό κόσμο του Football Manager, ο ρόλος του inside forward, μπορεί να καταστρέψει τα αμυντικά πλάνα του αντιπάλου και στην κυριολεξία να κερδίσει ένα παιχνίδι σχεδόν μόνος του. Με βάση αυτό όμως, γίνεται αυτόματα και ένας από τους πιο δύσκολους και απαιτητικούς ρόλους του παιχνιδιού. Αυτός είναι και ο λόγος που το πουλέν του φίλου μου του Παναγιώτη, ο Αμπαλόπουλος, δεν κατάφερε να αποδώσει τίποτα περισσότερο από νεύρα σ’ αυτόν  και πονοκέφαλο σε μένα. Γιατί ο Αμπαλόπουλος δεν έχει ούτε την διορατικότητα, ούτε την ταχύτητα , ούτε την τεχνική για να κάνει τις απαραίτητες κινήσεις που περιμένει κανείς από έναν inside forward. Και αυτή είναι η παγίδα που ανέφερα προηγουμένως. Πολλοί που προπονούν μια μικρή ομάδα, αναθέτουν δύσκολους και σύνθετους ρόλους σε ποδοσφαιριστές που ευνόητα δεν μπορούν να αποδώσουν και έτσι χάνουν χρόνο, ομαδική χημεία αλλά και βαθμούς.

Ο inside forward λοιπόν θα πρέπει να έχει οπωσδήποτε ανεβασμένα μερικά στατιστικά για να αποδώσει όπως εμείς θέλουμε στο παιχνίδι. Συγκεκριμένα τα εξής :

• Off the ball (Η κίνηση χωρίς την μπάλα είναι υπερ-απαραίτητη για αυτή τη θέση, καθώς αυτό είναι που του ζητάμε επί της ουσίας)
• Pace, Acceleration (Όσο πιο γρήγορος είναι, τόσο πιο δύσκολο θα είναι για τους αντίπαλους αμυντικούς να αντιμετωπίσουν την κίνηση του και τα ρήγματα που δημιουργεί)
• Decisions (Οι σωστές αποφάσεις κάνουν και τους καλούς παίχτες. Σωστά Μίμη ? )
• Anticipation (Απορώ ειλικρινά γιατί το ίδιο το FM δεν το “φωτίζει” ως απαραίτητο στοιχείο για αυτή τη θέση. Ποδοσφαιριστής χωρίς καλή αντίληψη δεν πρόκειται να αποδώσει σε έναν ρόλο που απαιτεί πολλές κρυφές κινήσεις, χωρίς την μπάλα)
• Dribbling (Δεν χρειάζεται να εξηγήσω γιατί…)
• Finishing (Αν κάνει όλα τα παραπάνω, φτάσει σε θέση για γκoλ και αστοχήσει, τότε είναι πραγματικά αχρείαστος)

Πέρα από τα παραπάνω, ένα εξτρά σημαντικό στοιχείο για τον ποδοσφαιριστή μας θα είναι να έχει ευχέρεια στο να χρησιμοποιεί το «κακό» του πόδι, ούτως ώστε όταν συγκλίνει να είναι περισσότερο απειλητικός. Αν ο παίχτης μας καλύπτει αυτά τα στοιχεία, δεν σημαίνει ότι αυτομάτως είμαστε έτοιμοι να τον χρησιμοποιήσουμε ως inside forward.Πρέπει και εμείς οι ίδιοι να κάνουμε κάποιες ρυθμίσεις στην τακτική και τα instructions για να πάρουμε το 100 % αυτών που μπορεί να μας προσφέρει. Συνοπτικά λοιπόν θα προτείνω τα εξής :

Σε σύστημα 4-3-3 με δύο ακραίους στον ρόλο inside forward , οι παίχτες αυτοί θα πρέπει να έχουν attacking mentality λίγο χαμηλότερο απ αυτό του επιθετικού κορυφής. Έτσι θα λειτουργούν ως «ουρά» του, ενώ και ο ίδιος με τις κατάλληλες κινήσεις του, θα τους δημιουργεί απαραίτητους χώρους. Σε αντίθετη περίπτωση δύσκολα θα τους βλέπουμε να πατάνε περιοχή γιατί εκεί θα έχουν μόνο αντιπάλους ποδοσφαιριστές. Πολύ σημαντικό είναι επίσης να έχουμε “roam from position --> yes” και μεγάλο creative freedom για να τους δώσουμε την ευκαιρία να βρίσκουν και να εκμεταλλεύονται τους χώρους που υπάρχουν, αποδιοργανώνοντας την αντίπαλη άμυνα. Τέλος αυτό που προσθέτω εγώ στα instructions, όποτε παίζω με inside forward, είναι τα “cross from --> byline”, “cross ball --> rarely” και “wide play --> cut inside”. Έτσι, οι παίχτες μου δεν περιορίζονται στα άκρα του γηπέδου και στις περιττές σέντρες, αλλά καραδοκούν στο «Γ» της μεγάλης περιοχής, έτοιμοι να συγκλίνουν και να δημιουργήσουν ρήγματα, είτε με κάποια κάθετη μπαλιά, είτε με διείσδυση στην περιοχή και στόχο το να σκοράρουν.

Αν λοιπόν έχετε τους κατάλληλους ποδοσφαιριστές και κάνετε και τις κατάλληλες τακτικές ρυθμίσεις, τότε μπορείτε να περιμένετε πολλά από τον εκάστοτε inside forward σας. Αν όμως δεν ικανοποιείται κάποιο από αυτά τα δύο, τότε μην το δοκιμάσετε καθόλου, καθώς οι πιθανότητες επιτυχίας είναι σχεδόν μηδαμινές. Και αν δεν με πιστεύετε ρωτήστε τον φίλο μου τον Παναγιώτη, ο οποίος ακόμη βρίζει τον Αμπαλόπουλο…