Αρχική Άρθρα/Στήλες Μόνιμες Στήλες Όχι στις ΑποΜιμήσεις Οι μεγαλύτεροι δεν έχουν πάντα δίκιο...

Οι μεγαλύτεροι δεν έχουν πάντα δίκιο...

E-mail Εκτύπωση PDF

mmsΌλοι λατρεύουμε αυτές τις συγκεντρώσεις σε σπίτια θείων, παππούδων, ξαδέρφων που μαζεύεται το συγγενολόι και συζητάμε διάφορα κοινά θέματα. Αφήνουμε τις γυναίκες στην κουζίνα και οι άντρες μιλάμε για το πιο σοβαρό μας θέμα εξόν των πολιτικών, το ποδόσφαιρο.

Οι μεγαλύτεροι από εμάς, οι μπαμπάδες αρέσκονται στο να λένε για το πόσο το ποδόσφαιρο τότε ήταν καλύτερο, χωρίς χορηγούς, εταιρείες και «βιταμινούχα» βότανα που ισχυρίζονται πως σήμερα κατέστρεψαν το άθλημα. Οι πιο μεγάλοι, οι παππούδες λένε για τις αλάνες που παίζανε με ραφτά δέρματα και μπαλόνια χωρίς να φοράνε παπούτσια κι εμείς οι νεότεροι που τα ακούμε όλα αυτά και λέμε «ήρθαν από άλλο πλανήτη» μαλώνουμε για το ποιος είναι ο καλύτερος παίχτης και ποια η καλύτερη ομάδα σήμερα.

Εγώ βρίσκομαι σε μια γωνία και ακούω περιμένοντας να πέσει στο τραπέζι η κάρτα με την ολοκληρωμένη άποψη του επόπτη φίλαθλου και όχι του εφημεριδάκια γκουγκλαριστή που τα σκαλίζει όλα για να λέει ότι ξέρει. Σε κάποια φάση μου πετάνε το μπαλάκι για να πω τη γνώμη μου για τον καλύτερο ποδοσφαιριστή. Εγώ αυτό που είχα να πω είναι ότι όλοι λίγο πολύ σήμερα είναι ίδιοι και προσφέρουν ίσα στις ομάδες και μόνο μια διάνοια στο γήπεδο πλέον ξεχωρίζει στα μάτια μου. Όλοι αμέσως χλεύασαν, να τρέξουν να μου πουν ότι κινούμαι να πω το ψαγμένο και το διαφορετικό, αλλά κανείς δεν έψαξε την αξιοπιστία της άποψής μου. Και λέω αξιοπιστία, γιατί επιβεβαιώνεται κατά κανόνα, πως ποδοσφαιριστές λιγότερο κινητικοί στο γήπεδο, λιγότερο καλοί στον έλεγχο της μπάλας, κατά καιρούς έχουν θριαμβεύσει γιατί έχουν μεταφέρει το μυαλό μέσα στον αγωνιστικό χώρο και δεν είναι λίγα τα παραδείγματα με περίτρανο δείγμα τον Πίρλο τώρα.

Συνεχίστηκε για πολύ ώρα μια συζήτηση για Μέσι και Ρονάλντο, Ινιέστα και Αλόνσο και για Μοουρίνιο και Φέργκιουσον κι άλλα άσχετα μεταξύ τους θέματα. Εγώ έπαιζα με το κινητό μου, είχα κατεβάσει μια εφαρμογή με κάτι μπαλόνια, τρελή φάση, άκουγα όμως. Ο κλασικός ο εριστικός όμως ξάδερφος, ψαχνόταν για καυγά, φαινόταν στα μάτια του. Μου είπε σε κάποια φάση να του πω τη γνώμη μου για τον Τζέραρντ πλέον. Είναι κλασικός καραγκιόζης που θα μου πει κάτι αρνητικό για τη Λίβερπουλ περιμένοντας να τσιμπήσω και να μαλώσουμε. Η γνώμη μου εδώ και χρόνια ήταν, είναι και θα είναι για πολύ ακόμα μία. Είναι διάνοια μέσα στο γήπεδο. Σκέφτεται και μεταφέρει αυτό που σκέφτεται στο γήπεδο με μεγάλη επιτυχία. Αν και πλέον τα σουτ του δεν είναι αυτά που ήταν και δε σκοράρει όσο παλιότερα επί Μπενίτεζ, εμένα δεν έχει να μου πει κάτι. Η σαραντάρα μπαλιά του, η σέντρα του και οι ευφυείς του πάσες είναι κάτι που ένα κινητικό χαφ δεν έχει και δε θα έχει. Δεν μπορώ να συγκρίνω το Τζέραρντ με τον Ινιέστα γιατί ο Ινιέστα πασάρει εδώ και 7 χρόνια στο Μέσι, ούτε με τον Τσάβι γιατί εκείνος πασάρει με όλη την ομάδα πάνω από δεκαετία, ενώ ο Τζέραρντ κατά καιρούς πάσαρε σε Ντιούφ, Χέσκει, Κράουτς, Μπέλαμι, Κόιτ και όποιο άλλο χρέπι ήθελαν να φέρνουν οι προπονητές μας και μόνο μια τριετία στον Τόρες που εκεί τα είδαμε τα αποτελέσματα και ποια η συνεισφορά στο γήπεδο. Άρα είναι αδύνατο να συγκρίνεις έναν ολοκληρωμένο ποδοσφαιριστή επί της ουσίας χαντακωμένο σε μια ομάδα με παίχτες Β’ διαλογής που κατά καιρούς έκανε καλές σαιζόν και καλά παιχνίδια.

Όχι, έπρεπε να με πείσει ότι είναι σχολασμένος και δεν είναι αυτός που ήταν. Προφανώς διαβάζει στις εφημερίδες πόσο πεσμένη είναι η απόδοσή του από το 2005 που ήταν 7 χρόνια νεότερος και πόσο κουρασμένος φαίνεται από τα πολλά παιχνίδια στην Αγγλία. Όταν του έφερα για παράδειγμα τον Μίκαελ Μπάλακ που του άρεσε σαν παίχτης και έφερα σε σύγκριση τις δυο καριέρες που κακά τα ψέματα, σαν ποδοσφαιριστές είχαν πολλά κοινά και σαν καριέρες διέφεραν εκείνος έσπευσε να πει πόσο παιχταράς ήταν ο Μπάλακ. Το ότι ο Μπάλακ έπαιξε μια γεμάτη τριετία μόνο μπάλα και μετά εξαφανίστηκε γιατί ούτε γρήγορος ήταν, ούτε δραστήριος, αλλά έπαιζε μόνο με μυαλό και το σώμα δεν έδινε άλλο κουράγιο, δεν το παρατήρησε. Θυμόταν μόνο κάτι πρωταθλήματα που πήρε με την Μπάγερν και τους τελικούς που συμμετείχε και άφησε στην άκρη τη διάρκεια της καριέρας του και τους Ευρωπαϊκούς τίτλους που δεν είχε κανένα. Δεν κοίταξε ότι ο Τζέραρντ έχει 13 γεμάτες σαιζόν στα πόδια του και διανύει την 14η και ότι έχει σκοράρει 150 περίπου γκολ σε πάνω από 600 αγώνες ενώ ο Μπάλακ σε ισάρυθμά περίπου παιχνίδια  σκόραρε 110 γκολ και ο Τζέραρντ παίζει ακόμα μπάλα. Δεν κοίταξε ποτέ τη Β’ κλάση που είναι η Λίβερπουλ σε ένα πρωτάθλημα Α’ κλάσης με 4 ομάδες Α’ κλάσης για πολλά χρόνια και άλλες 7 Β’ κλάσης ενώ στη Γερμανία μόνο άλλη μία Α’ κλάσης σαν την Μπάγερν  και όλες οι άλλες Β’ και Γ’ και Δ’… Και όταν πήρε την τόσο τεράστια μεταγραφή τότε στην Τσέλσι, τα τσιμέντα γελοούσαν. 1/3 ματς έπαιζε καλά, σαν αλλαγή και πάρε φόρα κατηφόρα.  Μη ικανοποιημένος από τις γνώσεις του και την επάρκειά τους, μετέφερε το παιχνίδι στην αντίπαλη περιοχή ρίχνοντας έναν ακόμη παίχτη στο κέντρο.

Θέλησε να με πατήσει φέρνοντας παράδειγμα το Ρόι Κιν που εγώ μια 5ετία μόνο τον είδα σαν ποδοσφαιριστή, σε ελάχιστα παιχνίδια γιατί δε με ενδιαφέρει η ομάδα του. Εκεί κάπου άναψαν τα αίματα. Όλοι είχαν ένα βλέμμα ικανοποίησης για το πόσο καλός ποδοσφαιριστής ήταν και πόσο μεγάλη σημαία ήταν για την ομάδα του. Εγώ αδιαφόρησα πάρα πολύ για όσα είχαν να πουν. Η καριέρα του Στήβι ήταν πολύ πιο γεμάτη με επιτυχίες πολύ λιγότερες από του Κιν αλλά με μεγαλύτερη αξία, γιατί τα κάναμε όλα σε μια περίοδο που η Μάντσεστερ δεν είχε αντίπαλο και της ρίξαμε και τις τριάρες μας και τις τεσσάρες και τους στείλαμε σπίτια τους ουκ ολίγες φορές, εμείς μια ομάδα Β’ κλάσης εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά ούτε αυτό έχει σημασία, έχει σημαία ότι από το ‘94 που ήμουν 6 χρονών ο Κιν έπαιζε μπαλάρα κι εγώ δεν τον πρόλαβα, έναν παίχτη που πάντα έχω να θυμάμαι να σκοτώνει με τάκλιν στο κέντρο και να τερματίζει καριέρες σφαγιάζοντας τον έναν παίχτη μετά τον άλλο. Αφού δεν πρόλαβα τον μεγάλο αυτό παίχτη με την τεράστια συνδρομή του στο ποδόσφαιρο που φαντάζομαι πολλά παιδάκια θα βλέπουν στο βίντεο και θα λένε πόσο παιχταράς ήταν ένιωσα ταπεινός και είπα να αναφερθώ σε κάτι διαφορετικό.

Αφού ο Κιν έπαιξε και στα ’00 μπάλα και ήταν τόσο τεράστιος και όλα τα παιδάκια αντί να βλέπουν το Ζιντάν, στα δικά τους μάτια ο Κιν έμοιαζε τόσο θεός, αν ο Κιν έπαιζε σήμερα θα είχε μέλλον στο ποδόσφαιρο; Η απάντηση ήταν χλευασμός και πόσο μικρός είμαι και κοροϊδεύω και πόσο άσχετος που δεν τον έχω δει και έχω για όλα μια απάντηση και πόσο πνεύμα αντιλογίας είμαι. Κι αφού δεν κατάφερα να ολοκληρώσω αυτή τη σκέψη θα την απαντήσω μόνος μου.

Η απάντηση είναι όχι. Δεν έχουν θέση τέτοιοι δολοφόνοι στο ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο πλέον έχει μεταφερθεί στην τέχνη και πόσο καλά κουβαλάει την μπάλα ο κάθε ποδοσφαιριστής και πόσο καλές πάσες κάνει, κοψίματα και ολοκληρώματα και όχι πόσο δυνατό κορμί έχει για το ποδόσφαιρο του 1894 που παιζόταν με τα χέρια και με 5 ή 7 επιθετικούς. Ο Τζέραρντ όμως έπαιξε και στις δύο αυτές περιόδους και ήταν ο πρωταγωνιστής στη μεταβατική περίοδο. Έπαιξε και στην περίοδο τέλη 90s με αρχές 00s που παίζανε, ας το παραδεχτούμε, ξύλο στην Αγγλία και στα μέσα και τέλη ‘00s που άρχισαν να έρχονται τεχνίτες και σιγά σιγά το ποδόσφαιρο έγινε πιο τεχνικό και πιο διασκεδαστικό. Πρωταγωνίστησε ανάμεσα σε τόσους τεχνίτες ποδοσφαιριστές που όλοι είχαν κάτι να επιδείξουν. Δε θα συγκρίνω με άλλες θέσεις, αλλά ο Τζέραρντ κουβαλούσε τη φανέλα της Λίβερπουλ μόνος του για αρκετό καιρό και την έφερε ψηλά στην επιφάνεια και λίγο πριν την κορυφή του κόσμου με τελικό Διηπειρωτικού, Τσάμπιονς Λιγκ, Ουέφα, Κύπελλα στην Αγγλία και άλλους τίτλους απέναντι σε ομάδες των Μπέκαμ, Γκιγκς, Ανρί, Μπέργκαμπ, Λάμπαρντ και άλλων θεών τότε στην Αγγλία και σε ομάδες με Ντελ Πιερο, Μπουφον, Τρεζεγκε, Τσάβι, Ινιέστα, Ροναλντίνιο και όσων άλλων βρήκαμε μπροστά μας στις μεγάλες στιγμές δόξας του συλλόγου που λυγίσαμε Μαλντίνι, Νέστα, Ιντζάγκι, Κακά και Σεβτσένκο που τα σάρωναν όλα, καταφέραμε να θριαμβεύσουμε με τον ηγέτη, αρχηγό και μέγιστη φυσιογνωμία Τζέραρντ για να ακούσω ότι ένα κατσίκι, δολοφόνος, φονιάς ήταν καλύτερος, απλά δεν τον είδα για να έχω άποψη να πω δικαιολογημένα κάτι.

Ευχαριστώ πολύ τον ξάδερφό μου, που για άλλη μια φορά οι εφημερίδες του έδωσαν γνώμη για να μου αντιπαρατεθεί και να γράψω γεμάτος διάθεση αυτό το άρθρο.



Τελευταία Ενημέρωση ( Δευτέρα, 30 Σεπτέμβριος 2013 13:39 )  

Μόνο τα εγγεγραμμένα μέλη μπορούν να σχολιάσουν!
Είσοδος | Νέα εγγραφή




Facebook FanPage

Newsletter

Forum Latest Activity

Downloads & Comments

Σχόλια


Δημοφιλή

Ψηφοφορία...

Σας ικανοποίησε η μετάφραση στα ελληνικά;