Football Manager GR | FM 2012 - ένα παιχνίδι, μία κοινότητα...

Ήταν Αύγουστος του 2011 όταν ο Ολυμπιακός ανακοίνωνε τον Franco Costanzo σαν τον παίχτη με τη φανέλα του βασικού για να φυλάει το τέρμα της ομάδας. Ήταν μια καλή μέρα για όλους. Ακόμα περισσότερο για τον μύωπα, πραγματικά, Darko Kovacevic που πρότεινε τη μεταγραφή.

Ο λόγος που γράφω το άρθρο είναι για να βιαστώ να τον κράξω όπως όλοι οι άλλοι, καθώς, πραγματικά, μου τη δίνει στα νεύρα το όλο στυλ του. Ήμουν τερματοφύλακας για μια τριετία σε ομάδα σε εφηβικό επίπεδο και θυμάμαι να σκίζω γάντια, φόρμες και να ανοίγω το κεφάλι μου στα δύο για να κρατήσω την εστία μου ανέπαφη. Και βλέπω ο ακριβοπληρωμένος – πιο πολλά κι από Νικοπολίδη – τωρινός τερματοφύλακας της ομάδας μου να περιποιείται τη φράντζα του και να είναι ατσαλάκωτος στους αγώνες. Εντάξει, ξέρουμε, είσαι ο Νίνο με πιο ωραία φράντζα, μη μας τη σπας ρε φίλε, παίξε μπάλα ή τραγούδα.

Στο θέμα επιτέλους, καμία χώρα της Νότιας Αμερικής δεν υπήρξε ποτέ γενέτειρα για κάποιον καλό τερματοφύλακα. Αρκετά καλοί τερματοφύλακες βγήκαν μετά τα 30 – στις καλύτερες δηλαδή ηλικίες- να παίξουν τέρμα. Αλλά μόνο για μια εξαετία ή και λιγότερο. Μερικοί από αυτούς ήταν ο Taffarel της Galatasary, o Dida της Milan, o Roa της Mallorca, ο Cordoba της Fenerbahce, o Abbondanzieri της Getafe και καμία ντουζίνα το πολύ ακόμα με Ευρωπαϊκή καριέρα. Οι πιο πολλοί διάλεγαν να μείνουν στις χώρες τους. Το ερώτημα είναι: πως είναι δυνατόν ανάμεσα στους όσους τερματοφύλακες έχει βγάλει η Αργεντινή, εμείς να πετύχουμε έναν καλό; Τι πιθανότητα είχαμε; Καμία. Γιατί; Γιατί η Αργεντινή έχει αλλάξει 20 τερματοφύλακες σε όλες τις εθνικές της μέσα σε μία δεκαετία. Οι «μικροί» δεν έγιναν ποτέ «άντρες», η «Ολυμπιακοί αθλητές» δεν έφτασαν ποτέ να παίξουν σε μεγαλύτερο επίπεδο και οι «άντρες» αλλάζουν μαζί με τους προπονητές. Σχεδόν κάθε μέρα.

Απορείτε σίγουρα τι θέλω να πω και που θέλω να καταλήξω. Αν παρατηρήσουμε εμείς οι μανατζαραίοι πόσοι τερματοφύλακες φόρεσαν εθνόσημο στη χώρα του Τανγκό, θα κλάψουμε. Όχι μόνο με τον αριθμό που λίγα έχει να πει, αλλά και με τα ονόματα. Όλοι τους έπαιξαν με την αντρών λίγες φορές. Ανάμεσά τους με μόλις μία συμμετοχή το καμάρι του Πειραιά. Θα αναφερθώ μόνο στην τελευταία δεκαετία για να μην ξεφύγουμε.

Ξεκινάω χωρίς διάταξη: Wilfredo Caballero, German Lux, Oscar Ustari, Sergio Romero, Nicolas Navarro, Mariano Andujar, Agustin Orion, Juan Pablo Carrizo, Adrian Gabbarini, Agustin Marchesin, Javier Garcia, Roberto Abbondanzieri, Pablo Cavallero, Leo Franco, German Burgos, Roberto Bonano, Diego Pozo, Franco Costanzo, Sebastian Saja και πρόσφατα ο Marcelo Barovero.

Από όλους αυτούς τους τρομερούς τερματοφύλακες του παγκοσμίου επιπέδου έχουμε κι εμείς έναν άξιο. Μπράβο μας. Ένα τερματοφύλακα που σε επίπεδο Ελβετίας σε 36 Αγώνες με την ομάδα του να παίρνει πρωτάθλημα δέχτηκε 52 γκολ τη σαιζόν που πέρασε. Εμείς δηλαδή πρέπει να το καταπιούμε αυτό. Μπράβο του για το τριετές συμβόλαιο και μπράβο μας για το scouting.

Άλλωστε, είναι συνήθεια πλέον στην Ελλάδα να φέρνουμε τερματοφύλακες Β' και Γ΄διαλογής...